Andrey Tarkovski'nin 1975 yapımı 'Mirror' (orijinal adıyla Zerkalo), sinema tarihinin en kişisel ve şiirsel filmlerinden biri olarak kabul edilir. Film, kırklı yaşlarında ve ölüm döşeğinde olan bir adamın, Aleksey'in, zihninde canlanan anılarla ilerler. Bu anılar sadece onun çocukluğunu, annesiyle olan karmaşık ilişkisini ve ilk aşkını değil, aynı zamanda İkinci Dünya Savaşı ve Stalin dönemi gibi tüm bir Sovyet ulusunun kolektif hafızasını şekillendiren tarihi olayları da kapsar. Zaman ve mekanın doğrusal akışını reddeden film, rüyalar, anılar ve gerçeklik katmanları arasında akışkan bir geçiş sunar.

Oyunculuk performansları, özellikle Margarita Terekhova'nın hem annenin genç halini hem de adamın eski eşini canlandırması, filmin duygusal derinliğine büyük katkı sağlar. Tarkovski'nin yönetmenliği ise başlı başına bir görsel şiirdir. Uzun plan sekanslar, doğa imgeleri (su, ateş, rüzgar), ayna yansımaları ve hipnotik bir ritimle birleşen görüntüler, izleyiciyi adeta bir meditasyon haline sokar. Sinematografi, resim sanatından ve Rus manzara resimlerinden beslenir.

'Mirror' izlenmesi gereken bir filmdir, çünkü sadece bir hikaye anlatmaz; bir deneyim, bir duygu durumu ve bir hafıza araştırması sunar. Tarkovski, otobiyografik öğeleri evrensel temalarla (anne-oğul ilişkisi, pişmanlık, zamanın geçişi, ölüm) harmanlayarak izleyiciyi kendi içsel yolculuğuna davet eder. Film, geleneksel anlatı yapılarından uzak durduğu için ilk bakışta zorlayıcı gelebilir, ancak sunduğu görsel zenginlik ve felsefi derinlik, onu tekrar tekrar izlenmeyi hak eden bir başyapıta dönüştürür. Sinemanın ne kadar özgür ve lirik bir sanat formu olabileceğinin kanıtıdır.