Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò ya da Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok düşünülen filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adam – bir dük, bir başpiskopos, bir yargıç ve bir başkan – genç erkek ve kızları bir malikaneye kapatarak onlara 120 gün boyunca sistematik fiziksel, psikolojik ve cinsel işkence uygular. Film, bu işkenceleri, iktidarın yozlaşması, faşizmin doğası ve tüketim toplumunun eleştirisi üzerinden sert bir metafor olarak sunar.

Pasolini'nin yönetmenliği, soğuk, mesafeli ve neredeyse belgeselvari bir tarz benimseyerek izleyiciyi rahatsız edici bir gözlemci konumuna yerleştirir. Oyunculuklar, özellikle işkencecileri oynayan aktörler, kayıtsız ve mekanik bir zalimlik sergileyerek karakterlerin insanlıktan çıkmış doğasını vurgular. Genç kurbanların performansları ise çaresizliği ve korkuyu çıplak bir şekilde yansıtır. Görsel dil, lüks malikanenin dekadan ortamı ile içinde gerçekleşen vahşet arasındaki tezat üzerine kuruludur.

'Salò' izlemesi zor, ancak önemli bir film deneyimidir. Pasolini, seyirciyi rahatsız etmeyi amaçlayarak, izleyicinin şiddet karşısındaki konumunu, toplumsal baskı mekanizmalarını ve otoritenin insan doğası üzerindeki yıkıcı etkisini sorgular. Film, basit bir şok unsuru olmanın ötesinde, derin bir politik ve felsefi metindir. Sanatın sınırlarını zorlayan, unutulması imkansız imgeleriyle izleyici üzerinde uzun süreli bir etki bırakır. Faşizmin psikolojik kökenlerine dair çarpıcı bir çalışma arayanlar için temel bir izlenimdir, ancak içeriğinin aşırılığı nedeniyle olgun izleyicilere yöneliktir.